خداوند به خداوند من گفت : تثلیث در بینش امروزی مسیحیت

تاریخ ادیان خاطرات بسیاری از تنوع اله‌ها دارد. اما فسلسفه‌ای شگفت‌آور و عجیب، تاریخ را سردرگم و منطق را در تنگنای انتخاب بین باور و عقل قرار داده است. بینشی پیش رو نهاده شده است که مدعی فلسفه است، فلسفه‌ای وابسته به ایمان. در عین عدم تجانس با منطق، در کنار آن، در انتظار میهمانی تقدس نشسته است. فسلفۀ تثلیث در مسیحیت که تبدیل به یک بینش مذهبی بنیادی گردیده است، امروزه از سوی بیش از دو میلیارد مسیحی به استثنای عده‌ای قلیل، بعنوان یک اصل اعتقادی مورد قبول واقع شده است. اصلی وارداتی از یک باور کهن، اکنون تمام مکتب مسیحیت را در پرتگاه جنگ منطق و باور قرار داده است. این در حالی است که رهبران مسیحیت با احتیاط بیشتری به قضیه نگاه می‌کنند و در مواردی سعی در بیرون کشیدن ایدیولوژی مسیحیت از این جنگ عدم تجانس داشته‌اند. تا آنجا که گروهی خود را از آن مبرا کرده و بر عدم صحت تثلیث شهادت داده‌اند، و برخی از تثلیثیون هم در تلاش برای کم رنگ جلوه دادن آن، به کتاب مقدس دست انداخته و آن را آرام آرام در جهت خروج از باور به تثلیث مورد تغییر قرار داده‌اند. نمونۀ گروه اول شاهدان یهوه می‌باشد که اصولآ تثلیث را رد می‌کنند. گروه دوم رهبران امروزی مسیحیت است که برخی عبارات را از کتاب مقدس حذف نموده‌اند تا شاید رنگ تثلیث کم شود. مثل عبارت هفتم از اول یوحنا باب 5 که در ترجمه‌های جدید، خبری از خود متن نیست ولی عدد 7 را در کنار بخش نخستین عبارت هشتم گذاشته‌اند تا بدینوسیله کسی متوجه تغییر نشود.

دوستان، در این مقاله ما می‌خواهیم نه در باب تثلیث، بلکه در زمینۀ یکی از ادله‌های علمای مسیحیت مبنی بر وجود سند اولوهیت مسیح در عهد عتیق و نیز ابراز خود مسیح بر ربانیت خویش بحث و گفتگو کنیم. صد البته داستان بسیار طولانی است و عمر کوتاه. لذا از گوشه‌ای می‌گیریم و خود را بسوی متن می‌کشانیم. فکر کردم شاید اگر یکی از بهترین این سندها را اول بحثم مطرح بکنم خالی از لطف نباشد. از کشیشی محترم سوال کردم: آیا مسیح بر خداوندی خود اقرار کرده بود؟ جواب دادند: آری! و البته چندین آیه از عهد جدید برایم آوردند. یکی از مهم‌ترین و محکم‌ترین آن‌ها متی باب 22 شمارۀ 44 بود: متی 22:44 و خداوند به خداوند من گفت بر دست راست من بنشین تا دشمنانت را زیر پایت اندازم.

داستان از این قرار است که کاهنان و شیوخ یهود با سوال پیچ کردن مسیح می خواستند به مردم ثابت کنند که او کافر است. ولی مسیح با جواب هایی که می داد آن ها را سر جایشان می نشاند. در نهایت، مسیح به عهد عتیق، کتاب مزامیر باب 110 آیۀ 1 اشاره می کند تا ثابت کند که حتی داوود پیامبر نیز خداوندی او را پیشگویی کرده است. بنابراین، نه تنها خود مسیح حتی داود نبی نیز به خداوندی عیسی مسیح اقرار نموده است.

به پدر روحانی گفتم: آیا مزامیر داوود را دارید تا با هم این آیه را بخوانیم. با خوشحالی کتاب مقدس را باز کرد و آیه 1 از باب 110 مزامیر را برایم قرایت نمود. گفتم: می توانید اصل زبان عبری آن را نیز بخوانید؟ گفتند که نه. برایشان توضیح دادم که کتاب مزامیر که به زبان عبری نوشته شده است به هیچ وجه نمی گوید که خداوند به خداوند من گفت ... بلکه میگوید که یاهوا به ارباب من گفت ... صحبت های ما طول کشید ودر جلسه ای دیگر نیز آن را ادامه دادیم. در اینجا آنچه که این آیه از مزامیر نقل میکند را آورده ام: مزامیر باب 110 شمارۀ 1:

اگر بخواهیم متن عبری این آیه را عینآ بنویسیم، به اینصورت خواهد بود: ل داوید میزمور نوم یاهوا لدونی شو لیی میی نیی اد اشیت اوی وی خا هادوم لی رق لی خا بنده به زبان هبری آشنایی ندارم لذا به یکی از سایت های مسیحی معتبر مراجعه کردم تا سروته قضیه را دربیاورم. در اینجا از وب سایت http://biblehub.com آنالیز این آیه را اورده ام:

Morph	English	Hebrew	Translit	Str
Noun	of David		lə-ḏā-wiḏ,	1732
Noun	A Psalm		miz-mō-wr	4210
Noun	said		nə-’um	5002
Noun	The LORD		Yah-weh	3068
Noun	to my Lord		la-ḏō-nî,	113
Verb	Sit		šêḇ	3427
Noun	at My right		lî-mî-nî;	3225
Prep	Until		‘aḏ-	5704
Verb	I make		’ā-šîṯ	7896
Noun	Your enemies		’ō-yə-ḇe-ḵā,	341
Noun	Your footstool		hă-ḏōm	1916
Noun	.. .. ..		lə-raḡ-le-ḵā.	7272

תהילים 110:1 Hebrew OT: Westminster Leningrad Codex תהילים 110:1 Hebrew OT: Westminster Leningrad Codex

زبان هبری مثل فا رسی و عربی از راست به چپ نوشته و خوانده می شود. اگر به کلمات چهارم و پنجم نگاه کنید کلمۀ چهارم יְהוָ֨ה ׀ یاهوا به معنی خداوند و کلمۀ پنجم אדֹנִ֗י ادونی بازبه معنی خداوند من ترجمه شده است. البته حرف לַֽ ل به اول ادونی چسبیده است که مثل زبان عربی به معنی به می باشد. یعنی לַֽאדֹנִ֗י لدونی به معنی به ادونی است. اینکه یاهوا به معنی خداوند است، هیچ بحثی در آن نیست. ولی آیا ادون نیز به معنی خداوند می باشد؟

آقای ربایی تویا سینگر، یکی از متخصصان عهد عتیق در وب سایت زیر آن را توضیح داده است.

http://outreachjudaism.org/psalm110

ایشان با اشاره به مواردی از عهد عتیق ثابت میکند که ادون به هیچ وجه به معنی خداوند نمی باشد. زیرا که این اسم برای اشخاص استفاده شده است. مثلآ برای ابراهیم (پیدایش باب 24 شمارۀ 54) و عیسی برادر یعقوب (پیدایش 32:4 )همین عنوان ادونی استفاده شده است. بنابراین ادونی نمی تواند به معنی خداوند من باشد. به آقای کشیش آیه ای دیگر از کتاب مقدس را نشان دادم که دوبار کلمۀ ادونی و دوبار کلمۀ یاهوا و نیز یکبار کلمۀ الوهی در آن دیده می شود. وقتی ترجمۀ این آیه را میخوانیم می بینیم که یاهوا همان خدا است اما ادونی به معنی سرور و ارباب من می باشد. این هم خود آیه:

پیدایش باب 24 شمارۀ 48 از سایت: http://biblehub.com

בראשית 24:48 Hebrew OT: Westminster Leningrad Codex בראשית 24:48 Hebrew OT: WLC Consonants Only

و این هم ترجمۀ آن:

King James Bible

And I bowed down my head, and worshipped the LORD, and blessed the LORD God of my master Abraham, which had led me in the right way to take my masters brothers daughter unto his son.

و من سجده کردم و خدا را عبادت نمودم و خدا را تسبیح گفتم خدای سرورم ابراهیم را که مرا براه راست هدایتم کرد تا بتوانم دختر برادر سرورم (ابراهیم) را برای (همسری) پسرش (اسحاق) بگیرم. داستان بر میگردد به ارسال کنیز ابراهیم به سوی قبیلۀ برادرابراهیم برای پیدا کردن زنی برای فرزندش اسحاق. اینجا کنیز ابراهیم پس از یافتن همسری برای اسحاق به عبادت و سجده مشغول شده است. آنالیز این آیه را از همان سایت نقل قول میکنیم :

http://biblehub.com

Morph	English	Hebrew	Translit	Str
Verb	And I bowed down my head	וָאֶקֹּ֥ד	wā-’eq-qōḏ	6915
Verb	and worshiped	וָֽאֶשְׁתַּחֲוֶ֖ה	wā-’eš-ta-ḥă-weh	7812
Noun	the LORD	לַיהוָ֑ה	Yah-weh;	3068
Verb	and blessed	וָאֲבָרֵ֗ךְ	wā-’ă-ḇā-rêḵ,	1288
Acc	-	אֶת־	’eṯ-	853
Noun	the LORD	יְהוָה֙	Yah-weh	3068
Noun	God	אֱלֹהֵי֙	’ĕ-lō-hê	430
Noun	of my master	אֲדֹנִ֣י	’ă-ḏō-nî	113
Noun	Abraham	אַבְרָהָ֔ם	’aḇ-rā-hām,	85
Prt	who	אֲשֶׁ֤ר	’ă-šer	834
Verb	had led me	הִנְחַ֙נִי֙	hin-ḥa-nî	5148
Noun	in the way	בְּדֶ֣רֶךְ	bə-ḏe-reḵ	1870
Noun	right	אֱמֶ֔ת	’ĕ-meṯ,	571
Verb	to take	לָקַ֛חַת	lā-qa-ḥaṯ	3947
Acc	-	אֶת־	’eṯ-	853
Noun	the daughter	בַּת־	baṯ-	1323
Noun	of the brother	אֲחִ֥י	’ă-ḥî	251
Noun	of my master	אֲדֹנִ֖י	’ă-ḏō-nî	113
Noun	for his son	לִבְנֽוֹ׃	liḇ-nōw.	1121

از بالای جدول سومین و ششمین کلمه یاهوا یعنی خداوند بوده و هفتمین کلمه الوه باز به معنی خداوند است ولی هشتمین و هجدهمین کلمات ادونی است که به معنی سرورمن ترجمه شده است.آقای تویا سینگر می گوید که در هیچ جای عهد عتیق ادونی به معنی خداوند بکار نرفته است.اما چرا در آیۀ 1 از فصل 110 مزامیر کلمۀ ادونی را بصورت خداوند من ترجمه کرده اند، بخاطر ساختن سندی از عهد عتیق بر ربانیت مسیح است. یعنی ترجمه بصورت صادقانه صورت نگرفته است.

باید خاطر نشان شد که کلمۀ دیگری شبیه ادونی در زبان هبری وجود دارد که صد البته برای خداوند بکار رفته است و آن ادونایی است به اینصورت: אֲדֹנָ֗י مثلآ در پیدایش باب 18 شمارۀ 3 میخوانیم: http://biblehub.com پیدایش باب 18 شمارۀ 3:

Morph	English	Hebrew	Translit	Str
Verb	And said		way-yō-mar;	559
Noun	My lord		’ă-ḏō-nāy,	113
Conj	if		’im-	518
Inj	please		nā	4994
Verb	I have found		mā-ṣā-ṯî	4672
Noun	favor		ḥên	2580
Noun	in your sight		bə-‘ê-ne-ḵā,	5869
Adv	not		’al-	408
Inj	I pray		nā	4994
Verb	pass by		ṯa-‘ă-ḇōr	5674
Prep	from		mê-‘al	5921
Noun	your servant		‘aḇ-de-ḵā.	5650

בראשית 18:3 Hebrew OT: Westminster Leningrad Codex ראשית 18:3 Hebrew OT: WLC Consonants Only King James Bible

:And said, My Lord, if now I have found favour in thy sight, pass not away, I pray thee, from thy servant

در اینجا ابراهیم خداوند را ادونایی یعنی خداوند من خطاب میکند. (کلمۀ دوم) پس دو کلمۀ אֲדֹנִ֣י  ادونی و אֲדֹנָ֗י  ادونایی در عهد عتیق کاملآ کاربرد متفاوتی دارند. اولی به معنی ارباب و سرور بوده ولی دومی بمعنی خدا می باشد. توجه کنید که تفاوت املایی این دو کلمه خیلی جزیی میباشد. مثل اب و رب در عربی که اولی بمعنی پدر و دومی بمعنی پروردگار است و نیز ماء و ما به معنی آب و نه است. و نیز زحمت و رحمت در فارسی. خب تا اینجا ما دیدیم اینکه مسیح آنطور که انجیل به روایت از متی میگوید با اشاره کردن به مزامیر میخواسته خداوندی خود را ثابت کند اصولآ استنادی مشتبه و بیمورد بوده است. بعبارت دیگر اصلآ مزامیر نمیگوید که مسیح خدا است، بلکه این شخص دومی که مزامیر به آن اشاره میکند با لقب سرور و ارباب خوانده شده است. و ضمنآ معلوم هم نیست که صحبت از مسیح است یا نه. مضاف بر آن بنظر میاید که این نقل قول از مسیح مشکوک است نه فقط بخاطر دلیلی که ذکر شد بلکه دلیل دیگری در مزامیر باب 110 نهفته است که در زیر آنرا بررسی میکنیم.

اصولآ اگر به فلسفۀ مسیحیت در زمینۀ ماموریت مسیح نگاه کنیم، خواهیم دید که مسیح پیام آور بخشش و صلح است. او بدنبال حکومت و تاج و تخت نیست. ماموریتش کشته شدن برای گناه انسانهاست. قصد جنگ با هیچ کس را ندارد. و اصلآ پادشاهی او نه زمینی که آسمانی است.

آیا مزامیر باب ۱۱۰ پیشگویی از مسیح میکند؟

با مطالعۀ این باب که 7 آیه بیشتر ندارد، متوجه خواهیم شد که اصلآ برنامۀ این شخص با فسلسفۀ مسیحیت در تناقض است. اجازه بدهید مزامیر ۱۱۰ را باهم بخوانیم:

1 . A Psalm of David} The LORD said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool}

2.The LORD shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemie

3 .Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth

4 .The LORD hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek

5 .The Lord at thy right hand shall strike through kings in the day of his wrath

6.He shall judge among the heathen, he shall fill the places with the dead bodies; he shall wound the heads over many countries

7.He shall drink of the brook in the way: therefore shall he lift up the head

1.{مزموری از داوود}خداوند به سرور من کفت: بدست راست من بنشین تا دشمنانت را زیر پای تو اندارم.

2. خداوند از صهیون ریسمان قوت را خواهد فرستاد تا بردشمنان اطرافت سلطنت کنی. 3. در روزقدرت تو ، در زیبایی مقدس نسیم(آشیانۀ) صبحگاهی، قومت با کمال میل از اوامر تو پیروی خواهد کرد و جوانان تو به حضورت خواهند آمد. 4. خداوند قسم خورده است و پشیمان نخواهد شد که تو تا ابد کاهن هستی ، کاهنی در رتبۀ ملکی صادق. 5. خداوندی که در دست راست توست در روز غضب خود بر پادشاهان خواهد تاخت. 6. ملت ها را محاکمه خواهد کرد. اماکن را از اجساد آنها پر خواهد ساخت و زخم بر سران ممالک خواهد زد. 7. پادشاه از آن جوی کنار راه خواهد نوشید و سر برخواهد افراخت.

مطالبی که در این هفت عبارت دیده میشود و حتی نیاز به تفسیر هم ندارد از این قرار میباشد: عبارت اول: سرور داود مورد خطاب خداوند قرار میگیرد و او بر دشمنانش غلبه میکند. عبارت دوم: ریسمان قدرت یا وسیلۀ توانایی و قدرت غیبی از صهیون (نه بر صهیون) فرستاده میشود تا سرور داود بر دشمنانش سلطنت کند. عبارت سوم: قوم و پیروان سرور داود با کمال میل از وی پیروی خواهند کرد. عبارت چهارم: سرور داود تا ابد مردی مقدس و رتبه ای همچون رتبه ملک صادق (کاهن زمان ابراهیم) خواهد داشت. عبارت پنجم: سرور داود هنگام غضب با پادشاهان خواهد جنگید. عبارت ششم: او قاضی و جنگویی خواهد بود که بسیاری را خواهد کشت و سران ممالک را شکست خواهد داد. عبارت هفتم: او از یک جوی که در مسیر راهش است خواهد نوشید و قدرت خواهد گرفت. هیچکدام از این عبارات با زندگینامۀ مسیح و ماموریت وی آنطور که در کتاب مقدس ذکر شده است همسویی ندارند. او نه جنگی با کسی کرده است و نه کسی را کشته. مسیح اصلآ حکومتی نکرد و کسی را نیز قضاوت ننمود. با هیچ پادشاهی هم جنگ نکرد. نزدیکترین یارانش که شاگردانش بودند او را تنها گذاشتند و هنگامیکه سران یهود با سربازان روم او را دستگیر نمودند ، شاگردان او را رها کردند. کما اینکه یکی از شاگردان بنام یهودا، به مسیح خیانت کرده و محل او را به سران یهود و سربازان روم لو داد. بنابراین بیشتر مردم در زمان حیات مسیح از وی پیروی نکردند. موضوع دیگری که اینجا هست این است که این شخص بعد از همۀ این تحسینها و تعریفها تازه به مقام کاهنی اعظم خواهد رسید. در حالیکه از نظر مسیحیت ، مسیح خالق کاهن ها و آفریدگار همه است. اگر بگوییم که این جنگها و کشتارها قرار است بعدآ اتفاق بیافتد باز با ماموریت و فسلفۀ ظهور مسیح که صلح و بخشش است، مطابقت نمیکند. ما در آینده نشان خواهیم داد که مصداق این مزمور کسی جز پیامبر اسلام نیست. والسلام.